سفر مي‌خواهم

من پاريس را دوست دارم و خيلي‌ها لندن را . اما مامن هميشگي من توالت خانه‌ام است كه هميشه به من آرامش عطا مي‌كند | ناتاليا گيزنبورگ |

رخوت افتضاحي دارم . صبحها ساعت هشت‌ونيم ، نه مي‌خوابم و شب‌ها ساعت يازده از خواب بيدار مي‌شوم . مي‌توانم اعتراف كنم مزخرف‌ترين تعطيلات سال نو را تجربه مي‌كنم . كارم شده‌ است ولگردي‌هاي اينترنتي ، با سپهر چاي خوردن و ولگردي نيمه شب و درست كردن برنامه‌هاي راديويي‌ام .نه مي‌توانم هزينه‌ي يك سفر معمولي را بپردازم و نه آدمي را پيدامي‌كنم كه من را آدمي خوش سفر بداند و با من به سفر بيايد . اوضاع افتضاحي‌ست . با دوست دخترم به هم زده‌ام . حتي ديگر هيچ‌كس نيست كه قربان صدقه‌ام برود .

با خودم فكر مي‌كنم شايد بتوانم به سفر پياده‌رو بروم . دو سال پيش در روزنامه‌اي ستوني مي‌نوشتم كه نام سفر پياده رو را با خودش يدك مي‌كشيد . توي آن مطلبم معمولا جاهايي را در تهران معرفي مي‌كردم كه خيلي كم به آنجاها سر مي‌زنيم و خودش مي‌تواند به مكاني براي يك سفر داخل شهري فوق‌العاده تبديل شود . اما حتي حوصله‌ي همين سفرهاي كم‌خرج درون شهري را ندارم .

مزيتي كه سفر به من هديه مي‌دهد ، جدا كردن روح مريضم از بدنم است . چيني‌ها مثال جالبي دارند ؛ مي‌گويند كسي كه به سفر طولاني مي‌رود روحش را جا مي‌گذارد و چند روزي طول مي‌كشد تا روحش بار ديگر به او بپيوندد . بدك نمي‌شود اگر روحم چند روزي با من نباشد و وقتي مي‌آيد و مي‌چسبد به من تعجب كند كه حالم بهتر است ! اگر از من بپرسيد دوست داري كجاها بروي ؟‌مي‌گويم :‌ پاريس ، مسكو و هزار جاي ديگر . اما حالا علي‌الحساب همين شمال خودمان هم خوب است . درد بگيرند عيد نوروز امسال را .

~ با فواد خاک نژاد در مارس 26, 2008.